Informatie aanvragen

Vragen

30-05-2012

Op gezette tijden ben ik een grote fan van ‘aanschouwelijk onderwijs’, als ik “levensreddend handelen” moet doceren, is dat zeer wel mogelijk.
Ik ben nog geen Walter Lewin maar ik vind het enig om te doen, wel vermoeiend, maar ach, de cursisten tieren er wel bij.
Wanneer ik mijn kennismakingsronde heb gedaan, blijken mijn cursisten  van diverse pluimage en opleidingsniveau te zijn. Het is dus zaak om bij al deze  pluimages aan te sluiten.
Mijn oplossing hiervoor is Walter Lewin.
Ik las een keer van een onderwijzer dat hij elke vraag die aan hem gesteld werd beantwoordde, omdat alle wijsheid begint met een vraag en domme vragen niet bestaan.
Hij voerde de oude rector magnificus van de UvA, professor de Froe, op die ooit zei:
‘Wie een probleem niet simpel kan uitleggen, die begrijpt het zelf niet”.
Geef dus altijd antwoord en prompt. Een cursist die naar je toekomt met een vraag wil iets weten.
Omdat ik weet dat niet alle vragen relevant zijn, parkeer ik een aantal  vragen. Ik maak een aantekening op het bord omdat ik weet dat het antwoord verderop in de les nog aanbod komt. De cursisten weten dat ik hun vraag belangrijk vind en kunnen de stand van zaken in de gaten houden betreffende hun vraag. Ik  ga ook niet bij elke vraag vragen of er iemand een idee over het antwoord heeft. Ik vind dat na één keer zo’n dooddoener…..
Het komt voor dat niet alle vragen van het bord aan het eind van de les beantwoord zijn. Ik heb mij daarom aangewend om voor de afsluiting van de les het bord nog langs te gaan, ook als alle vragen aan bod zijn gekomen.
De vragen die gepasseerd zijn hebben een krul gekregen (ja ja, met de Rode Stift). De overige vragen staan nog open en heel vaak blijkt dat de vraag niet meer beantwoord hoeft te worden omdat de context tijdens de les inmiddels duidelijk is geworden.
Cursisten leren van hun vragen, maar het is ook zo dat er pas relevante vragen gesteld kunnen worden als er een bepaalde mate van kennis aanwezig is. Zo vergroten en verdiepen de cursisten hun kennis.
Dus, ondanks dat er vaak gezegd wordt vragen pas te stellen aan het eind, van bijvoorbeeld een presentatie, hou ik mij daar niet altijd aan. Ik pas de vragen in de les in, doe er wat aanschouwelijk onderwijsachtige zaken bij en hussel de boel een beetje. Geen les is daardoor hetzelfde. Het boeiende en spannende hiervan is dat de cursisten eigenlijk de les maken! Cursisten vinden dat leuk, zijn blij en onthouden beter hoe-of-het-ook-al-weer allemaal moet.
Ik lees dat terug in  hun evaluaties en  ik constateer het vervolgens als  ze op herhaling komen of een proeve gaan afleggen.
Mijn conclusie voor een –voor mij- geslaagde les is dan ook:  een beetje Lewinnen mixen met lekker veel vragen. Heerlijk!

Helena Uijldert
Freelance trainer en docent verpleegkunde bij de AMD van de VU en werkzaam als gespecialiseerd verpleegkundige en kwaliteitscoördinator bij polikliniek kindergeneeskunde van VUmc.


Klik op de link om Walter Lewin aan het werk te zien.